Kopenhaski śpiewak, który został baśniopisarzem

Kopenhaski śpiewak, który został baśniopisarzem

Ojciec “Calineczki”, “Ołowianego żołnierzyka” oraz “Królowej śniegu” urodził się 2 kwietnia 1805 roku w najbiedniejszej dzielnicy duńskiego miasteczka Odense. Został ochrzczony jako Hans Christian Andersen na cześć swojego ojca, niepiśmiennego szewca Hansa Andersena. Jako dziecko często towarzyszył babce, która podczas pracy w ogrodzie opowiadała wnukowi ludowe opowiastki, z których w 1835 zrodziła się publikacja “Baśnie opowiedziane dla dzieci”.

Teatr w sercu

Po śmierci ojca, 14-letni Andersen wyjechał do Kopenhagi, gdzie uczył się w szkole baletowej (1820-1821), Jednak serce młodego Hansa należało do teatru. Ze względu na brak talentu aktorskiego zaczął karierę śpiewaka. Jego wysoki sopran zachwycił publiczność, a nawet został doceniony przez króla Fryderyka VI, który zaproponował Andersenowi w 1822 roku stypendium królewskie. Pozwoliło to kontynuować naukę w szkole w Slagelse oraz ukończyć studia. Jednak mutacja położyła kres karierze ambitnego chłopaka i stracił wspaniałą barwę głosu, a co za tym idzie angaż. Tuż po studiach, w 1829 roku zadebiutował jako dramatopisarz sztuką “Miłość na wieży Mikołaja”. Jednak jego utwory nie cieszyły się dużą renomą. Podejrzewany o dysleksję Andersen nie otrzymał gruntownego wykształcenia, co było prawdopodobną przyczyną jego niepowodzeń.

Koneksje i narcyzm

Dążący do realizacji marzeń o zaistnieniu w teatrze Hans Christian Andersen był uważany za trudnego człowieka. Narcystyczny i przekonany o własnej wybitności potrafił jednak zjednywać sobie prominentnych znajomych. Wśród nich byli Charles Dickens, bracia Grimm, czy Jonas Collins, którzy mieli wpływ na rozwój kariery Andersena i liczne odznaczenia, a nawet otrzymany w 1851 roku tytuł profesorski.

Baśnie w pudełkach

Ciekawostką jest fakt, że twórczość baśniopisarska nie była traktowana przez Andersena poważnie. Jednak z czasem, gdy zyskały na popularności, autor często powtarzał, że jego utwory są jak pudełka, które oglądane z wierzchu są dla dzieci, dorośli natomiast z wnętrza mogą wyjąć morał dla siebie. Ostatni zbiór baśni został wydany w 1872 roku. Pisarz podupadł na zdrowiu i z powodu gruźlicy zmarł 4 sierpnia 1875 roku.